نسیم شعر

X

نسیم شعر


	ترانه ممنوع ای بهترین بهانه رفتن _کبوترم دلشادم اینکه با تو فقط با تو می پرم من بی تو مرغ بی پرو بالم کمک بکن پرواز را دوباره به خاطر بیاورم ای آسمان تنگ قفس سخت خسته ام از تو که در تو گمشده پرواز آخرم باور کنید محض پریدن در آسمان نام قفس برابر خود هم نمی برم پرواز را ترانه ی ممنوع کرده اند تنها به جرم اینکه شنیدند شاعرم سروده خودم دلواپس از شما چه پنهان دیری است که من درچندوچون گریه ها دلواپس روئیدن گل سرخ بر مزار آسمانم و بس و گاهی سراغ خودم را ازردیف غزلهای ناتمام و مسافران نیامده از خواب دریا می گیرم حالا هی بگوئید بلا از سر تو و ستاره دور سروده خودم \|+\| نوشته شده توسط منصور در شنبه یکم دی 1386 \|


	یادآوری وقتی خواب به سراغت نمی آید نه باد واژه های تو را رعایت می کند نه رویا در گرگ ومیش پسین- پرسه میزند با این همه اگر به یادم می آمد امشب پرستوی پروبال گشوده ی جه بهاری بودم نه آشیان را گم می کردم نه رد همزادانی از آن سالهای دور اگر به یادم می آمد امشب انار کال چه باغی بوده ام نه در رسیدن خویش دیر می کردم نه در ترکیدن درنگ سروده خودم غزل ناب مرا که می شنوی- پس جواب میدانم زدی دوباره خودت را به خواب میدانم نمی خوردنگهم از توآب می بخشی اگر که عشق تو را من سراب میدانم مرا که در دل آتشفشان تشویشم نمی رهانی ازاین التهاب میدانم تو شهر کوچک سرسبز آرزوهایی که موریانه نکردت خراب میدانم ودر خیال پر از رمز وراز هرشاعر ترا همان غزل ناب ناب میدانم سروده خودم \|+\| نوشته شده توسط منصور در چهارشنبه دوم آبان 1386 \|


	پرنده ام پرنده ام درقفس نگاه تو و پیچک عشقی که دور قفس راگرفته آسمان را نمی بینم اما صدایش را میشنوم و خیس میشوم. دخترآبان بوی نور پیش از این نه از کوچه های مه گرفته خاطرات می گذشتم ونه از سایه سار باغ اندوه پیش از این نه از ترانه های آسمان می تر سیدم و نه از برگریز پاییز در باغی بی حصار اما از این به بعد می خواهم واژه های مکرر باران وتقلید از آینه را پرپر کنم وبه سراغ شبی پر ستاره بروم که بوی نور میدهد. دختر آبان \|+\| نوشته شده توسط منصور در شنبه بیست و هشتم مهر 1386 \|


	سلام یکی دو روز دیگه چند شعر نو از همسر م و یار گلم با تخلص( دختر آبان) میذارم حتما" ببینید نظر یادتون نره \|+\| نوشته شده توسط منصور در سه شنبه بیست و چهارم مهر 1386 \|


	هوای چشم تو به وقت گریه خودم را- به وقت خنده تورا چکانده ام به زمین و رسانده ام به خدا بلور بغض و سکوتم بیا وبشکن تو به یک تلنگر ناغافلم همین حالا هوای چشم تو کافیست تا بدل سازد مرا به سعدی وحافظ- مرا به مولانا اگر که واقعه تکرار شد به آسانی قبول من بشوم آدم وتوهم حوا ؟ دوباره میوه ی ممنوع سیب یا گندم دوباره دور شدن از بهشت تا دنیا سروده خودم \|+\| نوشته شده توسط منصور در سه شنبه بیست و چهارم مهر 1386 \|


	دوری بیائید محض خاطرمن هم که شده است به یادم نیاورید که بار کج به منزل نمی رسد وگریه بر گور مرده ناثواب که تنها به دق الباب کنایه ازثواب گریه بر سر گوری سخن گفتم که شباهت به چهره ی خودم می برد حالا دارم به منزل آخر می رسم *سروده خودم* \|+\| نوشته شده توسط منصور در دوشنبه بیست و سوم مهر 1386 \|


	طنز (سیگار) ((ای زبر دست زیر دست آزار)) از تو بس سر که می رود بر دار پشت هر بی اراده خم بکنی با همین هیکل زپرتی وار می گذاری به پشت سر از خود مثل یک زلزله تل آوار می شدای کاش می چشیدی تو تلخی طعم خودفقط یک با ر تا بدانی که می زندطعنه زهرتلخت به هر چه زهرمار ازسرو روی تو نمی بارد غیربدبختی وغم ای سیگار باتو هرکس نشست می افتد درزمان کمی زکاروبار تابدانی چه می کشیم از تو تو خودت رابه جای مابگذار هرکجامی رویم می بینیم ازتوکلی نشانی واثا ر جانداری ولی همه جایی از سراوان گرفته تا بیجار ازگناوه بگیر تا تهران از فریمان بگیر تا سومار از- ولی قافیه کم آوردم غیر شهری دگر به نام لار در شمال و جنوب و شرق و غرب کرده ای قبضه هر سر بازار هیچکس پیش خود نخواهد کرد نقش ویرانگر تورا انکار به تو ملحق شدن بسی آسان از تو منفک شدن بسی دشوار سروده خودم \|+\| نوشته شده توسط منصور در دوشنبه بیست و سوم مهر 1386 \|


	گاهی باد اگر می توانستم آئینه ای رو به روی تو بگذارم به تو می گفتم روشنی رنگ ورو نباخته ی ستاره ی من کجاست و باز می گفتم شکستن قلبی قاعده قبلی نمی خواهد گاهی باد مزار زائران زیبایی را می کند. سروده خودم \|+\| نوشته شده توسط منصور در دوشنبه بیست و سوم مهر 1386 \|


	قرار معلوم من وتو از قرار معلوم نه در اعتراف عشق به پروانه نه در دوستی با ستاره پس زده ایم همه میدانندکه تو با دیدن آسمان به باور نزدیک آن همه شب نخو ابی ستاره رسیده ای همه می دانندکه من بادیدن پروانه خال لب ورنگ چشم تمام مسافران از یاد رفته را به یاد آورده ام سروده خودم \|+\| نوشته شده توسط منصور در دوشنبه بیست و سوم مهر 1386 \|


	پائیز \|+\| نوشته شده توسط منصور در دوشنبه بیست و سوم مهر 1386 \|


	پائیز وتعریف تبسم پیش از این پاییز را نه در نبودن پروانه میدیدم نه در برگریزباغهای بی حصار حالا هم به هیچ وجه با آینه از احتمال شکستن خودحرفی نخواهم زد تو هم برو فکری به حال تعریف تبسم خود کن نمیدانم شاید باد بیاید وازماتنها یکی را برباید. سروده خودم \|+\| نوشته شده توسط منصور در دوشنبه بیست و سوم مهر 1386 \|


	\|+\| نوشته شده توسط منصور در شنبه بیست و یکم مهر 1386 \|


	اسیر من وتو از تبار رنج ودردیم دو رهرو در شبی تاریک و سردیم به مانند تمام قاصدکها اسیر بادهای دوره گردیم سروده خودم \|+\| نوشته شده توسط منصور در شنبه بیست و یکم مهر 1386 \|


	وای بر من من و آشفته حالی وای بر من جوانی – بی خیالی – وای برمن تو رفتی وبه روی میز مانده دوتا فنجان خالی وای بر من سروده خودم \|+\| نوشته شده توسط منصور در شنبه بیست و یکم مهر 1386 \|


	خدارا من و تو ازهیاهویی نترسیم از این دنیای جادویی نترسیم خدا را در نظر داریم و هرگز از انسانها سر مویی نترسیم سروده خودم \|+\| نوشته شده توسط منصور در شنبه بیست و یکم مهر 1386 \|


	تو را تو را ای ماه هر شب می نویسم به روی شب مرتب می نویسم تو حق داری- ندارم ذوق – از توس ت غزلهایی که اغلب می نویسم سروده خودم \|+\| نوشته شده توسط منصور در شنبه بیست و یکم مهر 1386 \|


	تنها مرا جا میگذاری تک وتنها به غمها می سپاری تک و تنها و شبها در فضای چشمهایم ستاره می شماری تک وتنها سروده خودم \|+\| نوشته شده توسط منصور در شنبه بیست و یکم مهر 1386 \|


	پرواز دلم ای کاش مشتش باز می شد دمی با رفتگان دمساز می شد پر از بال وپرم ای کاش روزی دلم آماده ی پرواز می شد سروده خودم \|+\| نوشته شده توسط منصور در شنبه بیست و یکم مهر 1386 \|


	\|+\| نوشته شده توسط منصور در شنبه بیست و یکم مهر 1386 \|


	(بنای عشق) نگاهم کن نه با چشمان بسته به اوجم بر نه با بال شکسته بگیر ای دوست دستم تا بسازم بنای عشق را با دوش خسته * * (دست احساس) بیا تا دست احساسی بگیریم هزاران بوسه از یاسی بگیریم برای چیدن درد دل خویش به هر قیمت شده داسی بگیریم سروده خودم \|+\| نوشته شده توسط منصور در شنبه بیست و یکم مهر 1386 \|